(ODTÜ
Kapalı Spor Salonu önü, 1994; Yunus Özkazanç arşivinden)
(Yunus
Özkazanç arşivinden)
İlk bakışta Bruegel’in bir tablosuymuş gibi
duruyor bu fotoğraf.. Öylesine canlı ve devingen. Sanki o an orada
donmuş değil: öncesi ve sonrasıyla var.
Hep bir adımla, aynı ritmlerle halaya durmuş
olan bu coşkulu kalabalığın hiçbirinin adımlarının birbirine uymamasının
güzelliğini algılıyor insan.
Fotoğraf siyah beyaz ancak kışın bütün renkleri
var: bereler, atkılar, kabanlar, kel ağaçlar. ODTÜ’de yeni bir dönemim
başlangıcı olduğu belli yüzlerin rahatlığından.
Yıl 80 sonları ya da 90 başları olmalı. Bakışlar,
ifadeler öyle söylüyor.
İnsanlar birbirine sarılmış. Bir duygudaşlık var.
Kolay kolay yakalanamayacak bir şey bu.
