BİR MALTA YOLCULUĞU

_ Lale Ak

"Vize lazım mı Malta'ya?"

"Hayır"

"Ama bizim Türk pasaportumuz var"

"Olsun, Hollanda oturum kartınız varsa problem yok"

"Emin misiniz, Malta vize uygulamaya başlamış"

"Tabii tabii, çok eminiz..."

Keşke, dünyanın kendi vatandaşları etrafında döndüğüne kendilerini bu kadar inandırmayıp, biraz daha araştırmacı olsa su Hollandalılar...

Evet, Türklere vize 'paralı' değil, ama gitmeden önce vizeye başvurulması ve onaylanması gerekiyor artık. Neyse benim oturma iznimin yenisi gelmemiş ki, ben de babadan geçen şüpheciliğim ile Malta konsolosluğundan yazı alıp gitmişim. O yazı bizi Malta'ya zor da olsa soktu...1565'te Sultan Süleyman'ı ve Turgut Reis'in donanmasını püskürttükleri gibi

püskürtemediler bizi işte, oh olsun...

Malta adasına, Akdeniz havası almaya gittik, bizi Karadeniz havası karşıladı. O ne fırtına, o ne rüzgardır ki, bizim yolda yürüyemememize, Sibel'in şapkasını beyaz köpüklü sulara kaptırmamıza, saçların cadaloz gibi havaya dikilmesine sebep oldu. Hele hele, Amsterdam’da 20 derece sıcaklığı ve güneşi bırakıp gittiğimiz düşünülürse...

Otelimiz, hastaneyi andıran, balkonundan -en azından benim- parmak ucuna yükselerek deniz manzarasını görebildiğim La Valetta. Yeri cok stratejik, içi tam bir derbede. Adeta AB'ye giren bir ülke standartlarını sorgular şekilde.

Olsun, orada sadece uyuyacağız zaten. Hele güneşli bir sabaha uyandığımızda, orası 3 gün sonunda özleyeceğimiz bir mekan haline gelecek.

2. gün ve işte Akdeniz havası. Rüzgarlı ama güneşli, ve ilk Mellieha körfezi tecrübemiz. Antik, amortisorsuz '73 model otobüsümüzde, böbrek taşı düşürürcesine yaptığımız 45 dakikalık yolculuk ve Akdeniz. İşte buraya geliş nedenimiz. İşte yakından, canına yandığım,delicesine özlem duyduğum Akdeniz. Su soğuk. Sezonu sadece Maltalılar değil, deniz de açmamış sanki. Olsun. Dalgaların sesini dinleyip terapi yapmak için bile gidilir. Paradise körfezi. Uzun bir trekking sonucu varıp, WC'lerin bile açık olmadığını görüp kös kös geri döndüğümüz koy. Adı gibi el değmemiş, sezonu açılmamış.

Akdeniz insanı, her zaman cana yakın, yardımsever ve çözüm bulucu. 45 dakikalık yolculuk boyunca 4 ayrı kez otobüs bileti kontrolu yapacak, kot pantalonlu, ciddi görünmeye calışan görevlileri gibi işgüzar. Müşterisine gelen telefonu dinleyip, konusmalarına yorum yapacak garsonları kadar geniş ve rahat...Aşırı bir İngiliz etkileşimi, ama kesinlikle kendini sadece

Maltalı olarak gören bir ulus.

Türklerin tipik özelliği 1: Gidilen her yeri tanıdık bir yerlere benzetmek. 'Hah, Topkapı sarayına geldik!' (Valetta Grand Harbour surları), 'aynı Bodrum Gümüşlük değil mi?' (Spinola Körfezi). Elbette, benzer yanları var, özellikle betonlaşmanın, ve kötü yapılaşmanın andırdığı İstanbul ile, ama ne anlamı var sanki bu hasret dolu benzetmelerin.

Türklerin tipik özelligi 2: Öğle yemeği beklerken, akşam ne yiyeceğini düşünmek! Dostlar sağolsun, Okan ve Reyhan sayesinde,her şeyi elimizle koymuş gibi bulmakla kalmadık, 4 gün boyunca her öğün tam bir ziyafet çektik. Gidenler, Bouzuki Yunan restoranını atlamayın. Tabii, bir şişe Ouzo içmiş olmamızın da etkisi var ama, geçirdiğimiz en güzel geceydi...

Hafif bulutlu, az güneşli, bol huzurlu, az tarihsel gezili günden sonra, bugün bizi Amsterdam’a hazırlamak istercesine kapalıydı hava, ayrılırken Malta'dan. Gene de, uzun uzun maviye baktık ve depolamaya çalıştık o çok özlediğimiz gorüntüyü. O, hiperaktif Lale Ak’ı bile konuşmadan saatlerce oturtan görüntüyü...

Temiz hava, mavi ve -az da olsa- güneş insanın beynini dinlendiriyor. Bize de öyle oldu. Beyinlerin içini boşalttık, geldik. Bizi ne kadar idare eder bilmiyorum, ama her şeyin bir anlamı var biliyorum. Bu tatilde, bir kez daha Akdeniz'le bütünleşmek gerekliliğini ve daha önceki yazılarda da yazdığım gibi, ruhumun nereye ait olduğunu hatırladım...Hayatta karşılaştığımız herkesin, yasadığımız her anın bir anlamı, bize vereceği bir mesaji var...Bu seferki 'enerji toplamaya ve paylaşmaya devam, mümkünse Akdeniz'e yakın bir şekilde.

Bol güneşli günler.

Lale Ak #